Archiwum

Tag Archives: Kraków

humans of new york

Humans of New York to popularna strona internetowa, prowadzona przez Brandona.  Po tym, jak stracił pracę, postanowił przenieść się do Nowego Jorku i robić portrety obcych ludzi na ulicy. Jego mama nie była zbyt zadowolona z tej decyzji, ale z czasem okazało się to dobrą inicjatywą. Nie tylko wykonał tysiące portretów, opisał kilkadziesiąc (może już kilkaset?) historii, ale poznał wspaniałych ludzi.

Dla mnie to kolejny przykład odwagi. Ile razy każde z nas miało w głowie pomysł, który może nie miał zapisanego w sobie biznesplanu, sposoby na zarabianie, a był po prostu „projektem-ja”? Mam na myśli coś, co chcielibyśmy zrobić z serca, z odruchu. Czujemy przypływ motywacji, widzimy oczami wyobraźni wspaniałość naszej idei. Lecz mija dzień, może nawet dzielimy się pomysłem z kilkoma osobami i nasza energia gdzieś ucieka, a w jej miejsce przypływają pytania typu  „NO ALE…” (…kto to będzie czytał? …komu się to spodoba? …co ja z tego będe miał? …przecież na tym nie zarobię. …przecież się na tym nie znam …musiałbym znaleźć kogoś do pomocy. itp. itd.). Ile razy to przerabiałeś/aś?

Myślę sobie, że czasami po prostu warto dać się ponieść. Sama należę do osób, którym wpadają średnio 3 wspaniałomyślne pomysły do głowy w ciągu dnia. Jak szybko przypływają, tak szybko odchodzą. Od kilku miesięcy jednak czuję się inaczej, coś we mnie wzbiera i czuję coraz większą potrzebę realizowania swojego własnego poletka. Nawet jeśli coś ma być tylko (lub aż!) Twoją pasją, nie dającą złotówek, z czasem może okazać się to najlepszym krokiem w Twojej przyszłej karierze zawodowej. Nigdy nie wiesz kto Cię może zauważyć. Kto może potrzebować takiego kogoś jak Ty. Lub jak potoczą się Twoje historie. Myślę, że grunt to po prostu zacząć TO robić. To o czym myślisz, skupić się na tym i nie myśleć o cyferkach. Czy satysfakcja zrealizowania własnego projektu (czymkolwiek by nie był) nie jest wystarczającą satysfakcją? Nawet jeśli nie wyszło perfekcyjnie, w obecnych czasach warto pokazać to ludziom. Doszkalać. Zbierać opinie. Poznawać ludzi, którzy robią coś podobnego. Inspirować się nimi i inspirować innych.

Rozpisałam się, a miało być o Humans of New York. Choć ta inicjatywa jest tylko pretekstem do głębszych rozważań. Osobiście wpadłam na tę stronę na Facebooku (link). Jednak inicjatywa powstała od strony www i doczekała się nawet drukowanej publikacji w postaci książki (do kupienia tutaj). Krótko mówiąc uważam, że Brandon wykonuje kawał wspaniałej roboty. Wolę załączyć jego stronę, poczytać inspirujące historie zwykłych ludzi, których mijamy (mijałabym, gdybym mieszkała w NY). Lepsze niż Pudel ;) A na pewno więcej z tego wyniesiecie.

Inne miasta również doczekały się swojego ‚Humans of’. I tak na Facebooku pooglądać możemy Humans of Paris, Humans of Rome, Humans of India, Humans of Amsterdam, Humans of London (szkoda, że tak słabo aktualizowane, w porównaniu do Humans of NY, który ma kilka postów dziennie, Humans of London to martwy profil). Nie mogę doczekać się krakowskiego odpowiednika (wymowna aluzja do Mad, just do it bejb!).

Ponieważ wpisów na Humand of NY jest tak wiele, że postanowiłam wybrać najciekawsze (subiektywnie) tylko z tego roku (styczeń/luty). Z polskim tłumaczeniem. Kto nie widział, nie wie, nie zna, niech czyta i dzieli się przemyśleniami :)

Miłego tygodnia Humans of wherever you are.

para

"On zawsze robi 'małe rzeczy (red. sprawia małe przyjemności)."
"Na przykład jakie?"
"Usłyszał jak mówiłam, że chcę sprawdzić ten sklep z antykami. 
Na Walentynki, poszedł tam i znalazł kolekcję starych pocztówek vintage. 
Znalazł jedną z 1920 roku, która akurat miała ręcznie napisane 
życzenia walentynkowe. 
I kupił ją dla mnie."
"He's always doing small things."
"What's an example of a small thing?"
"He heard me say that I wanted to check out this antique store. 
So for Valentine's Day, he went there and 
found out that they had a collection of old,vintage postcards. 
He discovered one from 
the 1920's that actually had a handwritten 
Valentine's Day note. And he got it for me."

man

"Moja żona opuściła mnie i wyjechała do Georgii"
"Dlaczego to zrobiła?"
"Po prostu oddaliliśmy się od siebie. Mogę polecić zawieranie małżeństwa 
tak późno, jak tylko możecie. 
Wzięliśmy ślub ponieważ mieliśmy dziecko. 
Wtedy oboje bardzo się zmieniliśmy, gdyż każde z nas musiało się jeszcze 
rozwinąć. 
Powinieneś dać sobie wiele czasu by się rozwijać, by dojrzeć 
[dosłownie: by 'wzrosnąć'] przed zawarciem związku 
małżeńskiego". 

***
"My wife left me and went to Georgia."  
"Why'd she leave you?"  
"We'd just grown apart. 
I'd recommend getting married as late as you can. 
We got married because we had a baby. 
Then we both changed a lot, because both of us still had a 
lot of growing left to do. You should give yourself plenty of time to grow
 before getting married."

cancer

"Miał raka sześć razy. Pokonał raka sześć razy."
"Had cancer six times. Beat cancer six times."

enjoy

"Nigdy nie traktowałem tego jako pisanie scenariuszy. 
Próbowałem robić to co kochałem i nie udało się. Ale najważniejszą rzeczą 
jest to, że odnalazłem powody do lubienia każdej pracy, 
którą wykonywałem od tamtej pory. 
Mój przyjaciel popełnił niedawno samobójstwo. Rozciął sobie żyły w wannie.
 Wiesz co mi raz powiedział? 
Rzekł: 'Zazdroszczę ci bo potrafisz znaleźć powód 
by cieszyć się każdą wybraną przez siebie czynnością.'"
"I never made it as a screenwriter. 
I tried to do what I loved 
and I failed. 
But the important thing is, 
I've found reasons to like every job I've done since then. 
I had a friend who committed suicide recently. 
He opened up 
his wrists in a bathtub. 
You know what he said to me once? 
He said: 'I'm jealous of you because 
you can find a reason 
to enjoy anything you choose to do."

girl

"Próbuję dowiedzieć się czym są moje marzenia."
"I'm trying to figure out what my dreams are."

bab

"Mam około osiemdziesiąt lat. Nie mam zamiaru mówić ile dokładnie mam lat, 
bo moi znajomi mogą to zobaczyć. 
Ale ważną rzeczą jest to, aby się ruszać! 
Właśnie wracam z Carnegie Hall (red. miejsce koncertowo-eventowe), 
wczoraj przepłynęłam ćwierć mili. 
Ale to jest nic. 
Dwa lata temu byłam w Syrri gdy Egipt był wysadzany w powietrze."
"I'm around eighty years old. I'm not going to say 
exactly how old because my friends 
might see this. But the important thing 
is to keep moving! I just got back from 
Carnegie Hall, and yesterday I swam a quarter 
mile. But that's nothing. Two years ago I was in 
Syria when Egypt blew up."

universe

"Bez względu na to co sądzisz o religii, zapewnia to przestrzeń 
do refleksji nad tym, jak mali jesteśmy. 
Obecnie ta religia jest coraz bardziej wycofywana 
ze społeczeństwo, 
ludzie muszą wziąć na siebie kwestię 
refleksji nad miejscem ludzkości we wszechświecie. 
Nawet jeśli to oznacza tylko 'odzoomowanie' (oddalanie) 
na Google Maps, dopóki stajesz się coraz mniejszy,
 i mniejszy, i mniejszy..."
"Regardless of what you think about religion,
 it provides a space for people to reflect 
on how small we are. Now that religion is being 
increasingly phased out of society, people have to 
take it upon themselves to reflect on humanity's 
place in the universe. Even if that just means zooming 
out on Google Maps, until you get smaller, 
and smaller, and smaller."

guy


"Uciekłem do Kalifornii na tydzień bez mówienia nikomu. 
Chciałem oczyścić się ze wszystkiego, 
by zobaczyć czy mogę przepracować pewne rzeczy 
w swojej głowie. Ale to stworzyło jeszcze więcej 
problemów. Nauczyłem się, że nie działa 
to w ten sposób."
"Co masz na myśli?"
"To, że jeśli nie jesteś w stanie rozwiązać 
swoich problemów w obecnych okolicznościach, 
prawdopodobnie ucieczka ci w tym nie pomoże."

"I ran away to California for a week without 
telling anyone. I wanted to remove myself 
from everything, to see if I could work out some
 things in my head. But it actually created more problems. 
I learned it doesn't really work that way."
 "How do you mean?"
 "Just that if you can't figure out your problems
 in your present circumstances, you're 
probably not going to figure them out by 
running away from them."

man

"Staram się sprawiać, by miłość w mojej rodzinie ciągnie trwała."
"W jaki sposób?"
"Miłość jest kruchą rzeczą. Rozpłynie się, więc musisz odtwarzać ją 
każdego dnia. Codziennie musisz dawać powody swojej kobiecie by cię 
kochała."


"I'm trying to keep the love going in my family."

"How do you keep love going?"
 "Love is a fragile thing. 
It will dissolve, 
so you have to recreate it everyday. 
Everyday you have to give your woman a new 
reason to love you."
"Kiedy umierał, powiedziałam: 'Moe, jak mam żyć bez ciebie?' Odpowiedział:
 'Weź tą miłość, którą czujesz do mnie i roztaczaj dookoła."
"Nie było go przez cztery lata podczas wojny. 
Kiedy pisał do mnie listy, nigdy nie pozwalano 
mu mówić mu gdzie był. Więc rysował ilustracje,
 które pomagały mi się domyślać."
"When he was dying, I said: 'Moe, how am I going 
to live without you?' He answered: 'Take the love 
you have for me, and spread it around."
"He was away for almost four years during the war. 
When he wrote me letters, he was never allowed to 
tell me where he was. So he'd draw cartoons to
 help me guess."

ny

"Jestem aktorem."
"Jak bycie aktorem różniło się od twoich 
pierwszych oczekiwań?"
"Myślę, że każdy decyduje o zostaniu aktorem z miłości. 
Ale gdy to staje się twoją pracą, chodzi o 
dostosowanie się, bo nagle stajesz do rywalizacji o
 utrzymanie z innymi. Niektórzy ludzie nie potrafią 
'tego udźwignąć. Miałem dość szczęścia, 
by mieć pracę przez całe życie. 
Ale widziałem mnóstwo utalentowanych ludzi, 
którzy nie mieli tyle szczęścia."
"Więc co różni cię od utalentowanych, którzy nie
 byli w stanie znaleźć pracy?"
"Zawsze byłem bardzo zmotywowany 
(red. dosłownie 'napędzony'). 
Widziałem porażki wielu zdolnych ludzi, 
bo oni nie byli zmotywowani, by osiągnąć sukces. 
W szkole byli w stanie wygrać rolę ze względu 
na swój talent. Ale osiągasz moment, 
w których talent sam w sobie nie wystarcza do rywalizacji. 
Ponieważ w miarę postępów, 
jesteś w stanie działać przeciwko ludziom, którzy są zarówno uzdolnieni, 
jak i zmotywowani".

"I'm an actor."
 "How has being an actor differed from your 
initial expectations?"
 "Well, I think everyone decides to become 
an actor from a place of love. 
But when it becomes your job, there's an adjustment, 
because suddenly you are in competition
 with other people for your livelihood. 
And some people can't handle it.
 I've been lucky enough to find work my entire life.
 But I've seen a lot of talented people who weren't so lucky."
 "So what separates you from the talented people who weren't able to find work?"
 "I've always been very driven. 
I've seen many talented people fail because they aren't driven. In school, 
they were able to win roles because of their talent.
 But you reach a point where talent isn't enough to compete.
 Because as you progress, 
you're eventually going to run up against people who are both talented and driven."

Więcej o pracy Brandona:

Humans of New York from Facebook Stories on Vimeo.

Aga

Reklamy

Ostatnimi czasy praca zawodowo mocno pochłonęła mój czas, a to, co zaczęło mi dawać pewnego rodzaju oderwanie to zajęcia jogi dynamicznej. Moją obecność na nich można policzyć póki co na palcach jednej ręki, ale już czuję zbawienne skutki tego rodzaju wysiłku włożonego w pracę z ciałem. Choć na początku sceptycznie podchodziłam do całej duchowej otoczki tego zagadnienia, teraz coraz bardziej wchłaniam się w to.

Kiedy tak ostatnio zmierzałam na zajęcia krakowską ulicą Karmelicką, mijałam Kościół Nawiedzenia NMP, na którego bocznej ścianie zauważyłam wbudowaną wnękę z czymś na wzór kaplicy z usypanym stosem kamieni, z którego w górę wznoszą się trzy ukrzyżowane postaci, z Jezusem na czele. Widok ten uderzył mnie, choć mijałam to miejsce już wielokrotnie, uświadomiłam sobie, że dopiero teraz spojrzałam na ten obraz jakby z zewnątrz, obiektywnie. Przywykliśmy już do tak drastycznych znaków religii chrześcijańskiej wszędzie wokół nas. Parę kroków dalej – przy wejściu głównym do kościoła rzucił mi się w oczy umieszczony na tablicy ogłoszeń napis „gorzkie żale”. Ta religia na każdym kroku poraża starannym doborem słów i obrazów, które mają na celu jedno – umniejszyć człowieka, jego samoocenę w obliczu „Boga”. Nie wiem dlaczego dla ludzi czymś powszechnie akceptowalnym stało się ściąganie przez religię w dół. Czy sfera ta nie powinna dodawać skrzydeł? Motywować? Mam wrażenie, że religia katolicka karci za wszelakie ukazanie ludzkiej słabości, pokazanie ludzkiej twarzy, radości z dokonania czegoś, co sprawia nam satysfakcję. Powinniśmy wstydzić się za wszelkie objawy człowieczeństwa, a jeśli przy tym coś sprawia nam radość, to uznawane jest to za grzech. Religia ta obarczona jest przymusem poczucia winy.

Mniej więcej takie myśli naszły mnie podczas mijania tego miejsca, a gdy zaszłam w okolicę, gdzie odbywają się zajęcia jogi i już miałam skręcać w uliczkę tam prowadzącą, nagle zaczepiła mnie kobieta z pytaniem czy ta droga dokądś prowadzi. ‚Tak, na zajęcia jogi’ – odparłam. ‚Aaaa bo myślałam, że sobie zrobię skrót i gdzieś tą drogą wyjdę na końcu’. Po krótkiej wymianie zdań odwróciłam się i ruszyłam w swoją stronę, a kobieta zawołała za mną jakby z oburzeniem: „To idzie pani??? Mimo tego, że mówią, że to niewłaściwe?” O zgrozo, padły moje ulubione słowa. Zazwyczaj tego typu wypowiedzi wywołują u mnie wzrost ciśnienia. Tym razem jednak muszę przyznać, że rozbawiło mnie to, choć oczywiście nie bezrefleksyjnie. Odparłam z uśmiechem, że dla mnie jest to jak najbardziej właściwe, i że owszem, idę.

Później zaczęłam o tym myśleć. Gdybym spotkała tę kobietę jeszcze raz, zapytałabym kim są ci „oni” i dlaczego się nimi sugeruje (i dlaczego, do cholery ja miałabym to robić!). Oczywiście mogę się domyślić brzmienia schematycznych odpowiedzi pozbawionych racjonalnych argumentów, tym bardziej pytania te chciałabym zadać, żeby spróbować ukazać bezsensowność takiego sposobu postrzegania świata. I tu wraca temat fałszywej świadomości, o której pisała Kasia w ostatnim wpisie. Ludzie często są zupełnie pogubieni w tym, w co wierzyć, pod czym się podpisać, a pod czym nie, dlatego decyzję o tym pozostawiają komuś innemu. Nie decydują sami o sobie, świadomie, a przywilej ten oddają często ‚tym, którzy mówią, że to niewłaściwe’, którzy wystawią pieczątkę z opinią, co jest dla Ciebie dobre. Komuś, kto samozwańczo mianował się reprezentantem jego religii na przykład. Ludzi traktuje się często jak kretynów, próbuje się im odebrać racjonalny sposób myślenia, wmawiając, że wszystko co mogą poszerzyć swoje horyzonty, czy też spojrzeć na coś szerzej, lepiej i głębiej – powinno być potępione. Czy kolejną cechą polskości jest nieumiejętność autonomicznego myślenia, oddawanie decyzji o tym co jest słuszne, a co nie komuś innemu? Może niepotrzebnie mieszam do tego kwestie polskości, ale coś czuję, że jest to trochę cecha naszego narodu. Obawa przed wystąpieniem przed szereg. Przed odstawaniem od schematu. Przed spojrzeniami.

Jestem zdania, że człowiek sam o siebie zadba najlepiej i sam decyduje o tym, co czyni go szczęśliwym. Czy potrzebujemy być traktowani jak dzieci, prowadzeni za rękę, gdzie ktoś „pretendowany” mówi nam czego nie wolno, czego nie wypada? Jeśli nikogo przy tym nie ranię, nie łamię praw drugiej osoby, dlaczego ktoś ma oceniać moje działania jako niewłaściwe? Dlaczego ktoś w ogóle ma oceniać moje działania?

Agnieszka

W Krakowie żyję od ponad 2 lat, choć już wcześniej miasto to było mi bardzo bliskie. Teraz wiąże mnie z nim praca, przyjaciele, miłość, a do niedawna wiązały również studia.

Moje postanowienie noworoczne (jedno z wielu – jak co roku) to eksploracja krakowskich zakątków, tak gdyby było miastem, do którego przyjechałam w roli podróżnika.

Zastanawiające, że jeśli jedziemy w obce miejsce na kilka dni, spinamy się by zobaczyć jak najwięcej w jak najkrótszym czasie, nie omijając żadnej uliczki, muzeum, placu, ani kawiarni. Natomiast w mieście, w którym mieszkamy, takie sprawy odkłada się na później. Owszem, oczywiście liczne spacery krakowskimi uliczkami, odkrywanie nowych kawiarenek, przesiadywanie nad Wisłą (nie wspominając o turystycznych „must visit” – Wawel, Sukiennice itp.) były obowiązkowymi punktami pierwszych miesięcy mieszkania w tym mieście, jednak mam wrażenie, że to wciąż mało. Tak więc w tym roku, póki jeszcze nie wywiało mnie w inne miejsce muszę poznać Kraków. Aparat w dłoń i w drogę. Kilka fotografii z zeszłego roku – z okresu wczesnojesiennego odnalazłam i dzielę się nimi poniżej.

Pamiętam mój pierwszy wieczór – choć bywałam tu już wcześniej wielokrotnie u przyjaciół, pierwsza noc w roli „mieszkanki” Krakowa była osobliwa. Po pobieżnym wypakowaniu rzeczy wskoczyłam w tramwaj jadący do centrum i pognałam na Rynek, by napawać  się widokiem miasta, które od tej pory miało być moim domem. Nie mogłam się nasycić świadomością, że otwiera się przede mną nowy rozdział, czułam, że pewne drzwi za sobą zamknęłam, a otworem stoją nowe, których progu jeszcze nie przekroczyłam. Już chciałam wiedzieć co mnie czeka, jakich ludzi poznam, co będę tam robić…

Agnieszka

Habibi Adventures

Adventurous life of an international family

creativita

żyj kreatywnie | pracuj online & podróżuj | rozwijaj swój biznes online

Sparc media

REKLAMA ONLINE, RTB, PROGRAMMATIC BUYING

aga moleda

sketchbook

kobieta pracująca

czyli życie codzienne kobiety torontońskiej na początku XXIw.

Freshome.com

Interior design ideas, home decorating photos and pictures, home design, and contemporary world architecture new for your inspiration.

Love in the City of Lights

memoirs, musings and travels of a hopeful romantic in Paris